|
LIBER LUDICRORUM
|
|
|
Non. 68M
|
|
|
Sed fuisti quondam Athenis parcus atque abstemius.
|
1.1
|
|
Apul. Apol. 6
|
|
|
Calpurniane, salve properis versibus.
|
2.1
|
|
Misi, ut petisti, <tibi> munditias dentium,
|
|
|
nitelas oris ex Arabicis frugibus,
|
|
|
tenuem candificum nobilem pulvisculum,
|
|
|
complanatorem tumidulae gingivulae,
|
5
|
|
converritorem pridianae reliquiae,
|
|
|
ne qua visatur tetra labes sordium
|
|
|
restrictis forte si labellis riseris.
|
|
|
Apul. Apol. 9
|
|
|
Et Critias mea delicia est et salva, Charine,
|
3.1
|
|
pars in amore meo, vita, tibi remanet;
|
|
|
ne metuas, nam me ignis et ignis torreat ut vult:
|
|
|
hasce duas flammas dum potiar patiar.
|
|
|
Hoc modo sim vobis, unus sibi quisque quod ipse est,
|
5
|
|
hoc mihi vos eritis, quod duo sunt oculi.
|
|
|
Florea serta, meum mel, et haec tibi carmina dono,
|
4.1
|
|
carmina dono tibi, serta tuo ingenio,
|
|
|
carmina uti, Critia, lux haec optata canatur,
|
|
|
quae bis septeno vere tibi remeat,
|
|
|
serta autem ut laeto tibi tempore tempora vernent,
|
5
|
|
aetatis florem floribus ut decores.
|
|
|
Tu mihi des contra pro verno flore tuum ver,
|
|
|
ut nostra exuperes munera muneribus:
|
|
|
pro implexis sertis complexum corpore redde
|
|
|
proque rosis oris savia purpurei.
|
10
|
|
Quod si animam inspires donaci, iam carmina nostra
|
|
|
cedent victa tuo dulciloquo calamo.
|
|
|
De proverbiis liber II
|
|
|
Char. GL 1.240K
|
|
|
mutmut non facere audet.
|
5.1
|
|
E Graecis conversa
|
|
|
Apul. Met. 4.32
|
|
|
Montis in excelsi scopulo, rex, siste puellam
|
6.1
|
|
ornatam mundo funerei thalami.
|
|
|
Nec speres generum mortali stirpe creatum,
|
|
|
sed saevum atque ferum vipereumque malum,
|
|
|
quod pinnis volitans super aethera cuncta fatigat
|
5
|
|
flammaque et ferro singula debilitat,
|
|
|
quod tremit ipse Iovis, quo numina terrificantur
|
|
|
fluminaque horrescunt et Stygiae tenebrae.
|
|
|
Apul. Soc. 11
|
|
|
soli perspicua est, aliorum nemo tuetur
|
7.1
|
