XI
Littera quaecumque est toto tibi lecta libello, 1.11.1
  est mihi sollicitae tempore facta viae.
aut haec me, gelido tremerem cum mense Decembri,
  scribentem mediis Hadria vidit aquis;
aut, postquam bimarem cursu superavimus Isthmon, 5
  alteraque est nostrae sumpta carina fugae,
quod facerem versus inter fera murmura ponti,
  Cycladas Aegaeas obstipuisse puto.
ipse ego nunc miror tantis animique marisque
  fluctibus ingenium non cecidisse meum. 10
seu stupor huic studio sive est insania nomen,
  omnis ab hac cura cura levata mea est.
saepe ego nimbosis dubius iactabar ab Haedis,
  saepe minax Steropes sidere pontus erat,
fuscabatque diem custos Atlantidos Vrsae, 15
  aut Hyadas seris hauserat Auster aquis,
saepe maris pars intus erat; tamen ipse trementi
  carmina ducebam qualiacumque manu.
nunc quoque contenti stridunt Aquilone rudentes,
  inque modum cumuli concava surgit aqua. 20
ipse gubernator tollens ad sidera palmas
  exposcit votis, inmemor artis, opem.
quocumque aspexi, nihil est nisi mortis imago,
  quam dubia timeo mente timensque precor.
attigero portum, portu terrebor ab ipso: 25
  plus habet infesta terra timoris aqua;
nam simul insidiis hominum pelagique laboro,
  et faciunt geminos ensis et unda metus.
ille meo vereor ne speret sanguine praedam,
  haec titulum nostrae mortis habere velit. 30
barbara pars laeva est avidaeque adsueta rapinae,
  quam cruor et caedes bellaque semper habent,
cumque sit hibernis agitatum fluctibus aequor,
  pectora sunt ipso turbidiora mari.
quo magis his debes ignoscere, candide lector, 35
  si spe sunt, ut sunt, inferiora tua.
non haec in nostris, ut quondam, scripsimus hortis,
  nec, consuete, meum, lectule, corpus habes.
iactor in indomito brumali luce profundo
  ipsaque caeruleis charta feritur aquis. 40
improba pugnat hiems indignaturque quod ausim
  scribere se rigidas incutiente minas.
vincat hiems hominem! sed eodem tempore, quaeso,
  ipse modum statuam carminis, illa sui.