| Quid abnuis, quid recusas, postquam sollicitudinem de | 100.29 |
| hereditate materna reppulisti? at ego hasce tabulas, | 101.1 |
| Maxime, hic ibidem pro pedibus tuis abicio testorque me | |
| deinceps incuriosius habiturum, quid Pudentilla testamento | |
| suo scribat. ipse iam, ut libet, matrem suam de cetero | |
| exoret: mihi, ut ultra pro eo deprecer, locum non reliquit. | 5 |
| ipse iam, ut <qui> sui potens ac uir acerbissimas litteras | |
| matri dictet, iram eius deleniat; qui potuit perorare, | |
| poterit exorare. mihi iam dudum satis est, si non modo | |
| crimina obiecta plenissime dilui, uerum etiam radicem | |
| iudicii huius, id est hereditatis quaesitae inuidiam, funditus | 10 |
| sustuli. |