|
Hic trium principum fuit finis, Car<i>, Numeriani et
|
18.3.1
|
|
Carini. post quos Diocletianum et Maximianum princi-
|
|
|
pe<s dii> dederunt, iungentes talibus viris Galerium at-
|
|
|
que Constantium, quorum alter natus est, qui accep-
|
|
|
tam ignominiam Valeriani captivitate[m] deleret, alter,
|
5
|
|
qui Gallias Romanis <l>egibus redderet. quattuor sane
|
4.1
|
|
principes mundi fortes, sapientes, benigni et admodum
|
|
|
liberales, unum in rem p. s<en>tientes, [s]per<r>eve-
|
|
|
rent<es> Romani senatus, moderati, populi amici,
|
|
|
pe<r>s<anc>t<i>, graves, religiosi et quales principes
|
5
|
|
semper oravimus. quorum vitam singulis libris Clau-
|
5.1
|
|
dius Eusthenius, qui Diocletiano ab [a]epistulis fuit,
|
|
|
scripsit, quod idcirco dixi, ne quis a m<e> re<m> tan[ta]-
|
|
|
tam requireret, maxime cum vel vivorum principum
|
|
|
vita non sin<e> repr[a]ehensione dicatur.
|
5
|
