| EPIGRAMMATA | |
| Gel. N.A. 19.9.14 | |
| Aufugit mi animus; credo, ut solet, ad Theotimum | 1.1 |
| devenit. Sic est, perfugium illud habet. | |
| Quid, si non interdixem, ne illunc fugitivum | |
| mitteret ad se intro, sed magis eiceret? | |
| Ibimus quaesitum. Verum, ne ipsi teneamur | 5 |
| formido. Quid ago? Da, Venus, consilium. | |
| Cic. N.D. 1.79 | |
| Constiteram exorientem Auroram forte salutans, | 2.1 |
| cum subito a laeva Roscius exoritur. | |
| Pace mihi liceat, caelestes, dicere vestra: | |
| mortalis visus pulchrior esse deo. |