| LIBER SECUNDUS | |
| Exuit implicitum tenebris umentibus orbem | 2.1 |
| Oceano prolata dies, genitorque coruscae | |
| lucis adhuc hebetem vicina nocte levabat | |
| et nondum excusso rorantem lampada ponto. | |
| et iam punicea nudatum pectora palla | 5 |
| insignemque ipsis, quae prima invaserat, armis | |
| Aeaciden—quippe aura vocat cognataque suadent | |
| aequora—prospectant cuncti iuvenemque ducemque | |
| nil ausi meminisse pavent; sic omnia visu | |
| mutatus rediit, ceu numquam Scyria passus | 10 |
| litora Peliacoque rates escendat ab antro. | |
| tunc ex more deis—ita namque monebat Ulixes— | |
| aequoribusque austrisque litat fluctuque sub ipso | |
| caeruleum regem tauro veneratur avumque | |
| Nerea: vittata genetrix placata iuvenca. | 15 |
| hic spumante salo iaciens tumida exta profatur: | |
| 'Paruimus, genetrix, quamquam haut toleranda iuberes, | |
| paruimus nimium: bella ad Troiana ratesque | |
| Argolicas quaesitus eo.' sic orsus et alno | |
| insiluit penitusque Noto stridente propinquis | 20 |
| abripitur terris: et iam ardua ducere nubes | |
| incipit et longo Scyros discedere ponto. | |
| Turre procul summa lacrimis comitata sororum | |
| commissumque tenens et habentem nomina Pyrrhum | |
| pendebat coniunx oculisque in carbasa fixis | 25 |
| ibat et ipsa freto, et puppem iam sola videbat. | |
| ille quoque obliquos dilecta ad moenia vultus | |
| declinat viduamque domum gemitusque relictae | |
| cogitat: occultus sub corde renascitur ardor | |
| datque locum virtus. sentit Laertius heros | 30 |
| maerentem et placidis adgressus flectere dictis: | |
| 'Tene' inquit, 'magnae vastator debite Troiae, | |
| quem Danaae classes, quem divum oracula poscunt, | |
| erectumque manet reserato in limine Bellum, | |
| callida femineo genetrix violavit amictu | 35 |
| commisitque illis tam grandia furta latebris | |
| speravitque fidem? nimis o suspensa nimisque | |
| mater! an haec tacita virtus torperet in umbra, | |
| quae vix audito litui clangore refugit | |
| et Thetin et comites et quos suppresserat ignes? | 40 |
| nec nostrum est, quod in arma venis sequerisque precantis; | |
| venisses—' dixit; quem talibus occupat heros | |
| Aeacius: 'Longum resides exponere causas | |
| maternumque nefas; hoc excusabitur ense | |
| Scyros et indecores, fatorum crimina, cultus. | 45 |
| tu potius, dum lene fretum Zephyroque fruuntur | |
| carbasa, quae Danais tanti primordia belli, | |
| ede: libet iustas hinc sumere protinus iras.' | |
| Hic Ithacus paulum repetito longius orsu: | |
| 'Fertur in Hectorea, si talia credimus, Ida | 50 |
| electus formae certamina solvere pastor | |
| sollicitas tenuisse deas, nec torva Minervae | |
| ora nec aetherii sociam rectoris amico | |
| lumine, sed solam nimium vidisse Dionen. | |
| atque adeo lis illa tuis exorta sub antris | 55 |
| concilio superum, dum Pelea dulce maritat | |
| Pelion, et nostris iam tunc promitteris armis. | |
| ira quatit victas; petit exitialia iudex | |
| praemia; raptori faciles monstrantur Amyclae. | |
| ille Phrygas lucos, matris penetralia caedit | 60 |
| turrigerae veritasque solo procumbere pinus | |
| praecipitat terrasque freto delatus Achaeas | |
| hospitis Atridae—pudet heu miseretque potentis | |
| Europae!—spoliat thalamos, Helenaque superbus | |
| navigat et captos ad Pergama devehit Argos. | 65 |
| inde dato passim varias rumore per urbes, | |
| undique inexciti sibi quisque et sponte coimus | |
| ultores: quis enim inlicitis genialia rumpi | |
| pacta dolis facilique trahi conubia raptu | |
| ceu pecus armentumve aut vilis messis acervos | 70 |
| perferat? haec etiam fortes iactura moveret. | |
| non tulit insidias divum imperiosus Agenor | |
| mugitusque sacros et magno numine vectam | |
| quaesiit Europen aspernatusque Tonantem est | |
| ut generum; raptam Scythico de litore prolem | 75 |
| non tulit Aeetes ferroque et classe secutus | |
| semideos reges et ituram in sidera puppim: | |
| nos Phryga semivirum portus et litora circum | |
| Argolica incesta volitantem puppe feremus? | |
| usque adeo nusquam arma et equi, fretaque invia Grais? | 80 |
| quid si nunc aliquis patriis rapturus ab oris | |
| Deidamian eat viduaque e sede revellat | |
| attonitam et magni clamantem nomen Achillis?' | |
| illius ad capulum rediit manus ac simul ingens | |
| inpulit ora rubor; tacuit contentus Ulixes. | 85 |
| Excipit Oenides: 'Quin, o dignissima caeli | |
| progenies, ritusque tuos elementaque primae | |
| indolis et, valida mox accedente iuventa, | |
| quae solitus laudum tibi semina pandere Chiron | |
| virtutisque aditus, quas membra augere per artes, | 90 |
| quas animum, sociis multumque faventibus edis? | |
| sit pretium longas penitus quaesisse per undas | |
| Scyron et his primum me arma ostendisse lacertis.' | |
| Quem pigeat sua facta loqui? tamen ille modeste | |
| incohat, ambiguus paulum propiorque coacto: | 95 |
| 'Dicor et in teneris et adhuc reptantibus annis, | |
| Thessalus ut rigido senior me monte recepit, | |
| non ullos ex more cibos hausisse nec almis | |
| uberibus satiasse famem, sed spissa leonum | |
| viscera semianimisque lupae traxisse medullas. | 100 |
| haec mihi prima Ceres, haec laeti munera Bacchi, | |
| sic dabat ille pater. mox ire per invia secum | |
| lustra gradu maiore trahens visisque docebat | |
| adridere feris nec fracta ruentibus undis | |
| saxa nec ad vastae trepidare silentia silvae. | 105 |
| iam tunc arma manu, iam tunc cervice pharetrae, | |
| et ferri properatus amor durataque multo | |
| sole geluque cutis; tenero nec fluxa cubili | |
| membra, sed ingenti saxum commune magistro. | |
| vix mihi bissenos annorum torserat orbes | 110 |
| vita rudis, volucris cum iam praevertere cervos | |
| et Lapithas cogebat equos praemissaque cursu | |
| tela sequi; saepe ipse gradu me praepete Chiron, | |
| dum velox aetas, campis admissus agebat | |
| omnibus, exhaustumque vago per gramina passu | 115 |
| laudabat gaudens atque in sua terga levabat. | |
| saepe etiam primo fluvii torpore iubebar | |
| ire supra glaciemque levi non frangere planta. | |
| hoc puerile decus. quid nunc tibi proelia dicam | |
| silvarum et saevo vacuos iam murmure saltus? | 120 |
| numquam ille inbelles Ossaea per avia dammas | |
| sectari aut timidas passus me cuspide lyncas | |
| sternere, sed tristes turbare cubilibus ursos | |
| fulmineosque sues, et sicubi maxima tigris | |
| aut seducta iugis fetae spelunca leaenae. | 125 |
| ipse sedens vasto facta exspectabat in antro, | |
| si sparsus nigro remearem sanguine; nec me | |
| ante nisi inspectis admisit ad oscula telis. | |
| iamque et ad ensiferos vicina pube tumultus | |
| aptabar, nec me ulla feri Mavortis imago | 130 |
| praeteriit. didici, quo Paeones arma rotatu, | |
| quo Macetae sua gaesa citent, quo turbine contum | |
| Sauromates falcemque Getes arcumque Gelonus | |
| tenderet et flexae Balearicus actor habenae | |
| quo suspensa trahens libraret vulnera tortu | 135 |
| inclusumque suo distingueret aëra gyro. | |
| vix memorem cunctos, etsi bene gessimus, actus. | |
| nunc docet ingentes saltu me iungere fossas, | |
| nunc caput aërii scandentem prendere montis, | |
| quo fugitur per plana gradu, simulacraque pugnae | 140 |
| excipere inmissos curvato umbone molares | |
| ardentesque intrare casas peditemque volantis | |
| sistere quadriiugos. memini, rapidissimus ibat | |
| imbribus adsiduis pastus nivibusque solutis | |
| Sperchios vivasque trabes et saxa ferebat, | 145 |
| cum me ille immissum, qua saevior impetus undae, | |
| stare iubet contra tumidosque repellere fluctus, | |
| quos vix ipse gradu totiens obstante tulisset. | |
| stabam equidem, sed me referebat concitus amnis | |
| et latae caligo fugae; ferus ille minari | 150 |
| desuper incumbens verbisque urgere pudorem. | |
| nec nisi iussus abi: sic me sublimis agebat | |
| gloria, nec duri tanto sub teste labores. | |
| nam procul Oebalios in nubila condere discos | |
| et liquidam nodare palen et spargere caestus, | 155 |
| ludus erat requiesque mihi; nec maior in istis | |
| sudor, Apollineo quam fila sonantia plectro | |
| cum quaterem priscosque virum mirarer honores. | |
| quin etiam sucos atque auxiliantia morbis | |
| gramina, quo nimius staret medicamine sanguis, | 160 |
| quid faciat somnos, quid hiantia vulnera claudat, | |
| quae ferro cohibenda lues, quae cederet herbis, | |
| edocuit monitusque sacrae sub pectore fixit | |
| iustitiae, qua Peliacis dare iura verenda | |
| gentibus atque suos solitus pacare biformes. | 165 |
| hactenus annorum, comites, elementa meorum | |
| et memini et meminisse iuvat: scit cetera mater.' |