| VII | |
| Dum tibi Cadmeae dicuntur, Pontice, Thebae | 1.7.1 |
| armaque fraternae tristia militiae, | |
| atque, ita sim felix, primo contendis Homero | |
| (sint modo fata tuis mollia carminibus), | |
| nos, ut consuêmus, nostros agitamus amores, | 5 |
| atque aliquid duram quaerimus in dominam; | |
| nec tantum ingenio quantum servire dolori | |
| cogor et aetatis tempora dura queri. | |
| hic mihi conteritur vitae modus, haec mea famast, | |
| hinc cupio nomen carminis ire mei. | 10 |
| me laudent doctae solum placuisse puellae, | |
| Pontice, et iniustas saepe tulisse minas; | |
| me legat assidue post haec neglectus amator, | |
| et prosint illi cognita nostra mala. | |
| te quoque si certo puer hic concusserit arcu— | 15 |
| quo nollem nostros me violasse deos!— | |
| longe castra tibi, longe miser agmina septem | |
| flebis in aeterno surda iacere situ; | |
| et frustra cupies mollem componere versum, | |
| nec tibi subiciet carmina serus Amor. | 20 |
| tum me non humilem mirabere saepe poetam, | |
| tunc ego Romanis praeferar ingeniis. | |
| [nec poterunt iuvenes nostro reticere sepulcro | |
| 'ardoris nostri magne poeta iaces.'] | |
| tu cave nostra tuo contemnas carmina fastu: | 25 |
| saepe venit magno faenore tardus Amor. |