Lucius Annaeus Seneca iunior, Phoenissae 6.22.1.1

Lucius Annaeus Seneca iunior, De Beneficiis 6.22.1.1

Betacode

"Agedum" inquit, "si possunt, resistant." Hoc	6.22.1.1
dicis: "Omnia ista ingentibus intervallis diducta et in
custodiam universi disposita stationes suas deserant;
subita confusione rerum sidera sideribus incurrant, et
rupta rerum concordia in ruinam divina labantur, con-	5
textusque velocitatis citatissimae in tot saecula pro-
missas vices in medio itinere destituat, et, quae nunc
alternis eunt redeuntque oportunis libramentis mun-
dum ex aequo temperantia, repentino concrementur
incendio, et ex tanta varietate solvantur atque eant in	10
unum omnia; ignis cuncta possideat, quem deinde pigra
nox occupet, et profunda vorago tot deos sorbeat";
est tanti, ut tu coarguaris, ista concidere? Prosunt
tibi etiam invito euntque ista tua causa, etiam si
maior illis alia ac prior causa est.	15
Adice nunc, quod non externa cogunt deos, sed	23.1.1
sua illis in lege aeterna voluntas est. Statuerunt, quae
non mutarent; itaque non possunt videri facturi aliquid,
quamvis nolint, quia, quidquid desinere non possunt,
perseverare voluerunt, nec umquam primi consilii deos	5
paenitet. Sine dubio stare illis et desciscere in con-	2.1
trarium non licet, sed non ob aliud, quam quia vis
sua illos in proposito tenet; nec inbecillitate perma-
nent, sed quia non libet ab optimis aberrare et sic
ire decretum est. In prima autem illa constitutione,	3.1
cum universa disponerent, etiam nostra viderunt ratio-
nemque hominis habuerunt; itaque non possunt videri
sua tantum causa decurrere et explicare opus suum,
quia pars operis et nos sumus. Debemus ergo et soli	5
et lunae et ceteris caelestibus beneficium, quia, etiam
si potiora illis sunt, in quae oriuntur, nos tamen in
maiora ituri iuvant. Adice, quod ex destinato iuvant,	4.1
ideoque obligati sumus, quia non in beneficium igno-
rantium incidimus, sed haec, quae accipimus, accepturos
scierunt; et quamquam maius illis propositum sit
maiorque actus sui fructus, quam servare mortalia,	5
tamen in nostras quoque utilitates a principio rerum
praemissa mens est et is ordo mundo datus, ut ad-
pareat curam nostri non inter ultima habitam. Debe-	5.1
mus parentibus nostris pietatem, et multi non, ut
gignerent, coierant; di non possunt videri nescisse,
quid effecturi essent, cum omnibus alimenta protinus
et auxilia providerint, nec eos per neclegentiam genuere,	5
quibus tam multa generabant. Cogitavit nos ante
natura, quam fecit, nec tam leve opus sumus, ut illi
potuerimus excidere. Vide, quantum nobis permiserit,	6.1
quam non intra homines humani imperii condicio sit;
vide, in quantum corporibus vagari liceat, quae <non>
coercuit fine terrarum, sed in omnem partem sui misit;
vide, animi quantum audeant, quemadmodum soli aut	5
noverint deos aut quaerant et mente in altum elata
divina comitentur: scies non esse hominem tumultu-
arium et incogitatum opus. Inter maxima rerum sua-	7.1
rum natura nihil habet, quo magis glorietur, aut certe,
cui glorietur; quantus iste furor est controversiam dis
muneris sui facere! quomodo adversus eos hic erit gra-
tus, quibus gratia referri sine inpendio non potest,	5
qui negat se ab iis accepisse, a quibus cum maxime
accepit, qui et semper daturi sunt et numquam recep-
turi? quanta autem perversitas ob hoc alicui non	8.1
debere, quia etiam infitianti benignus est, et continua-
tionem ipsam seriemque beneficiorum argumentum vo-
care necessario dantis! "Nolo! sibi habeat! quis illum
rogat?" et omnes alias inpudentis animi voces his ad-	5
strue: non ideo de te minus meretur is, cuius liberalitas
ad te etiam, dum negas, pervenit, cuiusque beneficiorum
vel hoc maximum est, quod etiam querenti daturus est.