| Ergo nemo vinci potest beneficiis, si scit debere, | 5.4.1.1 |
| si vult referre, si, quem rebus non potest, animo | |
| aequat. Hic quam diu in hoc permanet, quam diu | |
| tenet voluntatem gratum animum signis adprobandi, | |
| quid interest, ab utra parte munuscula plura nume- | 5 |
| rentur? Tu multa dare potes, et ego tantum accipere | |
| possum; tecum stat fortuna, mecum bona voluntas: | |
| tamen tam par tibi sum, quam multis armatissimis | |
| nudi aut leviter armati. Nemo itaque beneficiis vinci- | 2.1 |
| tur, quia tam gratus est quisque, quam voluit. Nam | |
| si turpe est beneficiis vinci, non oportet a praepoten- | |
| tibus viris accipere beneficium, quibus gratiam referre | |
| non possis, a principibus dico, a regibus, quos eo loco | 5 |
| fortuna posuit, ex quo largiri multa possent pauca | |
| admodum et inparia datis recepturi. Reges et prin- | 3.1 |
| cipes dixi, quibus tamen potest opera navari et quo- | |
| rum illa excellens potentia per minorum consensum | |
| ministeriumque constat. At sunt quidam extra omnem | |
| subducti cupiditatem, qui vix ullis humanis desideriis | 5 |
| continguntur; quibus nihil potest praestare ipsa fortuna. | |
| Necesse est a Socrate beneficiis vincar, necesse est a | |
| Diogene, qui per medias Macedonum gazas nudus in- | |
| cessit calcatis regiis opibus; o! ne ille tunc merito et | 4.1 |
| sibi et ceteris, quibus ad dispiciendam veritatem non | |
| erat obfusa caligo, supra eum eminere visus est, infra | |
| quem omnia iacebant; multo potentior, multo locu- | |
| pletior fuit omnia tunc possidente Alexandro; plus | 5 |
| enim erat, quod hic nollet accipere, quam quod ille | |
| posset dare. Non est turpe ab his vinci; neque enim | 5.1.1 |
| minus fortis sum, si cum involnerabili me hoste con- | |
| mittis, nec ideo minus ignis urere potest, si in mate- | |
| riam incidit inviolabilem flammis, nec ideo ferrum | |
| secandi vim perdidit, si non recipiens ictum lapis soli- | 5 |
| dusque et invictae adversus dura naturae dividendus | |
| est. Idem tibi de homine grato respondeo: non tur- | |
| piter vincitur beneficiis, si ab his obligatus est, ad | |
| quos aut fortunae magnitudo aut eximia virtus aditum | |
| redituris ad se beneficiis clusit. A parentibus fere | 2.1 |
| vincimur. Nam tam diu illos habemus, quam diu | |
| iudicamus graves et quam diu beneficia illorum non | |
| intellegimus; cum iam aetas aliquid prudentiae collegit | |
| et adparere coepit propter illa ipsa eos amari a nobis | 5 |
| debere, propter quae non amabantur, admonitiones, | |
| severitatem et inconsultae adulescentiae diligentem cu- | |
| stodiam, rapiuntur nobis; paucos usque ad verum fru- | |
| ctum a liberis percipiendum perduxit aetas, ceteri filios | |
| onere senserunt. Non est tamen turpe vinci beneficiis | 3.1 |
| a parente; quidni non sit turpe, cum a nullo turpe | |
| sit? Quibusdam enim et pares et inpares sumus, pares | |
| animo, quem solum illi exigunt, quem nos solum pro- | |
| mittimus, inpares fortuna, quae si cui obstitit, quo | 5 |
| minus referret gratiam, non ideo illi tamquam victo | |
| erubescendum est; non est turpe non consequi, dum- | |
| modo sequaris. Saepe necesse est ante alia beneficia | 4.1 |
| petamus, quam priora reddidimus, nec ideo non petimus | |
| aut turpiter, quia non reddituri debebimus, quia non | |
| per nos erit mora, quo minus gratissimi simus, sed | |
| interveniet aliquid extrinsecus, quod prohibeat: nos | 5 |
| tamen nec vincemur animo nec turpiter his rebus | |
| superabimur, quae non sunt in nostra potestate. |