• Lucius Annaeus Seneca iunior, De Beneficiis 5.11.1.1

• Betacode

• Previous
• Next
• • 
  • 

Venio nunc ad ultimam partem. Qui gratiam	5.11.1.1
refert, aliquid debet inpendere, sicut, qui solvit, pecu-
niam; nihil autem inpendit, qui gratiam sibi refert,
non magis quam consequitur, qui beneficium a se
accepit. Beneficium et gratiae relatio ultro citro ire	5
debent; intra unum hominem non est vicissitudo. Qui
gratiam refert, in vicem prodest ei, a quo consecutus
est aliquid; qui sibi gratiam refert, cui prodest? sibi:
et quis non alio loco relationem gratiae, alio beneficium
cogitat? Qui gratiam refert sibi, <sibi> prodest: et quis	10
umquam ingratus hoc noluit facere? immo quis non
ingratus fuit, ut hoc faceret? "Si gratias" inquit	2.1
"nobis agere debemus, et gratiam referre debemus;
dicimus autem: 'Ago gratias mihi, quod illam uxorem
nolui ducere' et 'quod cum illo non contraxi societa-
tem'." Cum hoc dicimus, laudamus nos et, ut factum	5
nostrum conprobemus, gratias agentium verbis abuti-
mur. Beneficium est, quod potest, cum datum est, et	3.1
non reddi; qui sibi beneficium dat, non potest non
recipere, quod dedit; ergo non est beneficium. Alio
tempore beneficium accipitur, alio redditur; * In bene-	4.1
ficio et hoc est probabile, hoc suspiciendum, quod
aliquis, ut alteri prodesset, utilitatis interim suae obli-
tus est, quod alteri dedit ablaturus sibi; hoc non facit,
qui beneficium sibi dat. Beneficium dare socialis res	5.1
est, aliquem conciliat, aliquem obligat; sibi dare non
est socialis res, neminem conciliat, neminem obligat,
neminem in spem inducit, ut dicat: "Hic homo colen-
dus est; illi beneficium dedit, dabit et mihi." Bene-	6.1
ficium est, quod quis non sua causa dat, sed eius, cui
dat; is autem, qui sibi beneficium dat, sua causa dat;
non est ergo beneficium.