Lucius Annaeus Seneca iunior, Phoenissae 6.7.1.1

Lucius Annaeus Seneca iunior, De Beneficiis 6.7.1.1

Betacode

Voltus tuus, quoi regendum me tradidi, colligit	6.7.1.1
rugas et trahit frontem, quasi longius exeam; videris
mihi dicere:
"Quo tantum mihi dexter abis? huc derige cursum,
litus ama."	5
Non possum magis. Itaque, si huic satis factum
existimas, illo transeamus, an ei debeatur aliquid, qui
nobis invitus profuit. Hoc apertius potui dicere, nisi
propositio deberet esse confusior, ut distinctio statim
subsecuta ostenderet utrumque quaeri, et an ei debe-	10
remus, qui nobis, dum non vult, profuit, et an ei, qui,
dum nescit. Nam si quis coactus aliquid boni fecit,	2.1
quin nos non obliget, manifestius est, quam ut ulla
in hoc verba inpendenda sint. Et haec quaestio facile
expedietur et si qua similis huic moveri potest, si
totiens illo cogitationem nostram converterimus bene-	5
ficium nullum esse, nisi quod ad nos primum aliqua
cogitatio defert, deinde amica et benigna. Itaque nec	3.1
fluminibus gratias agimus, quamvis aut magna navigia
patiantur et ad subvehendas copias largo ac perenni
alveo currant aut piscosa et amoena pinguibus arvis
interfluant; nec quisquam Nilo beneficium debere se	5
iudicat, non magis quam odium, si inmodicus super-
fluxit tardeque decessit; nec ventus beneficium dat, licet
lenis et secundus adspiret, nec utilis et salubris cibus.
Nam qui beneficium mihi daturus est, debet non tan-
tum prodesse, sed velle. Ideo nec mutis animalibus	10
quicquam debetur: et quam multos e periculo velocitas
equi rapuit! nec arboribus: et quam multos aestu
laborantes ramorum opacitas texit! Quid autem inter-	4.1
est, utrum mihi, qui nescit, profuerit, an qui scire
non potuit, cum utrique velle defuerit? Quid interest,
utrum me iubeas navi aut vehiculo aut lanceae debere
beneficium an ei, qui aeque quam ista propositum bene	5
faciendi nullum habuit, sed profuit casu?