Polynices Timeo; nihil iam iura naturae ualent. 478
post ista fratrum exempla ne matri quidem
fides habenda est. Ioc. Redde iam capulo manum, 480
astringe galeam, laeua se clipeo inserat:
dum frater exarmatur, armatus mane.
Tu pone ferrum, causa qui ferri es prior.
si pacis odium est, furere si bello placet:
indutias te mater exiguas rogat, 485
ferat ut reuerso post fugam nato oscula
uel prima uel suprema. dum pacem peto,
audite inermes. ille te, tu illum times?
ego utrumque, sed pro utroque. quid strictum abnuis
recondere ensem? qualibet gaude mora: 490
id gerere bellum cupitis, in quo est optimum
uinci. uereris fratris infesti dolos?
quotiens necesse est fallere aut falli a suis,
patiare potius ipse quam facias scelus.
sed ne uerere: mater insidias et hinc 495
et rursus illinc abiget. exoro? an patri
inuideo uestro? ueni ut arcerem nefas
an ut uiderem propius?—hic ferrum abdidit,
reclinis hastae parma defixae incubat:
ad te preces nunc, nate, maternas feram, 500
sed ante lacrimas. teneo longo tempore
petita uotis ora. te profugum solo
patrio penates regis externi tegunt,
te maria tot diuersa, tot casus uagum
egere, non te duxit in thalamos parens 505
comitata primos nec sua festas manu
ornauit aedes nec sacra laetas faces
uitta reuinxit; dona non auro graues
gazas socer, non arua, non urbes dedit:
dotale bellum est. hostium es factus gener, 510
patria remotus, hospes alieni laris,
externa consecutus, expulsus tuis,
sine crimine exul. ne quid e fatis tibi
desset paternis, hoc quoque ex illis habes,
errasse thalamis. Nate post multos mihi 515
remisse soles, nate suspensae metus
et spes parentis, cuius aspectum deos
semper rogaui, cum tuus reditus mihi
tantum esset erepturus, aduentu tuo
quantum daturus: 'quando pro te desinam' 520
dixi 'timere?'; dixit inridens deus:
'ipsum timebis.' nempe nisi bellum foret,
ego te carerem; nempe si tu non fores,
bello carerem. triste conspectus datur
pretium tui durumque, sed matri placet. 525