| II.vi | |
| Stratophanes Ne expectetis, spectatores, meas pugnas dum praedicem: | 482 |
| manibus duella praedicare soleo, haud in sermonibus. | |
| scio ego multos memoravisse milites mendacium: | |
| et Homeronida et postilla mille memorari pote, | 485 |
| qui et convicti et condemnati falsis de pugnis sient. | |
| non laudandust cui plus credit qui audit quam <ille> qui videt: | |
| [non placet quem illi plus laudant qui audiunt, quam qui vident.] | |
| pluris est oculatus testis unus quam auriti decem; | |
| qui audiunt audita dicunt, qui vident plane sciunt. | 490 |
| non placet quem scurrae laudant, manipularis mussitant, | |
| neque illi quorum lingua gladiorum aciem praestringit domi. | |
| strenui nimio plus prosunt populo quam arguti et cati: | |
| facile sibi facunditatem virtus argutam invenit, | |
| sine virtute argutum civem mihi habeam pro praefica, | 495 |
| quae alios conlaudat, eapse sese vero non potest. | |
| nunc ad amicam decimo mense post Athenas Atticas | |
| viso, quam gravidam hic reliqui meo compressu, quid ea agat. | |
| Phron. Vide quis loquitur tam propinque. Astaphivm Miles, mea Phronesium, | |
| tibi adest Stratophanes. nunc tibi opust, aegram ut te adsimules. Ph. Tace. | 500 |
| cuí adhuc ego tam mala eram monetrix, me maleficio vinceres? | |
| St. Peperit mulier, ut ego opinor. A. Vin adeam ad hominem? Ph. Volo. | |
| S. Euge, Astaphium eccam it mi advorsum. A. Salve ecastor, Stratophanes. | |
| [venire] salvom <te>—Strat. Scio. sed peperitne, ópsecro, Phronesium? | |
| Ast. Peperit puerum nimium lepidum. Strat. Ehem, ecquid mei similest? Ast. Rogas? | 505 |
| quin ubí natust machaeram et clupeum poscebat sibi? | |
| Strat. Meus est, scio iam de argumentis. Ast. Nimium tuí similest. Strat. Papae, | |
| iam magnust? iamne iit ad legionem? ecquae spolia rettulit? | |
| Ast. Heia, nudius quintus natus ille quidem est. Strat. Quid postea? | |
| inter tot dies quidem hercle iam aliquid actum oportuit. | 510 |
| quid illi ex utero exitiost prius quam poterat ire in proelium? | |
| Ast. Consequere atque illam saluta et gratulare illi. Strat. Sequor. | |
| Phron. Vbi illa, óbsecro, est quae me hic reliquit, eapse abiit? ubist? | |
| A. Adsum, adduco tibi exoptatum Stratophanem. Ph. Vbi is est, obsecro? | |
| Strat. Mars peregre adveniens salutat Nerienem uxorem suam. | 515 |
| quom tu recte provenisti quomque es aucta liberis, | |
| gratulor, quom mihi tibique magnum peperisti decus. | |
| Phron. Salve, qui me interfecisti paene vita et lumine | |
| quique mihi magni doloris per voluptatem tuam | |
| condidisti in corpus, quo nunc etiam morbo misera sum. | 520 |
| Strat. Heia, haud ab re, mea voluptas, tibi istic obvenit labos: | |
| filium peperisti, qui aedis spoliis opplebit tuas. | |
| Phron. Multo ecastor magis oppletis tritici ópust granariis, | |
| ne, ille prius quam spolia capiat, hic nos extinxit fames. | |
| Strat. Habe bonum animum. Phron. Savium pete hinc sis. ah, nequeo caput | 525 |
| tollere, ita dolet itaque ego † medulo, neque etiam queo | |
| pedibus mea sponte ambulare. Strat. Si hercle me ex medio mari | |
| savium petere tuom iubeas, petere hau pigeat [me], mel meum. | |
| id ita esse experta es: nunc experiere, mea Phronesium, | |
| me te amare. adduxi ancillas tibi eccas ex Suria duas, | 530 |
| is te dono. adduce hoc tu istas. sed istae reginae domi | |
| suae fuerunt ambae, earum patriam ego excidi manu. | |
| his te dono. Phron. Paenitetne te quot ancillas alam, | |
| quin examen super adducas, quae mihi comedint cibum? | |
| St. Hoc quidem herclést ingratum donum. cedo tu mi istam purpuram. | 535 |
| mea voluptas, attuli eccam pallulam ex Phrygia tibi. | |
| tene tibi. Phron. Hocine mi ob labores tantos tantillum dari? | |
| Strat. Perii hercle <ego> miser. iam <mi> auro contra constat filius: | |
| †etiam num mali pendit addit purpuram. ex Arabia tibi | |
| attuli tus, Ponto amomum. tene tibi, voluptas mea. | 540 |
| Phron. Accipe hoc, <Astaphium,> abduce hasce hinc e conspectu Suras. | |
| S. Ecquid amas me? Ph. Nihil ecastor, neque meres. S. Nilne huic sat est? | |
| ne bonum verbum quidem unum dixit. viginti minis | |
| venire illaec posse credo dona quae ei dono dedi. | |
| vehementer nunc mi est irata, sentio atque intellego; | 545 |
| verum abibo. quid ais? nunc tu num nevis mé, voluptas mea, | |
| quo vocatus sum ire ad cenam? mox huc cubitum venero. | |
| quid taces? planissume edepol perii. sed quid illuc novi est? | |
| quis <hic> homost, qui ducit pompam tantam? certumst quo ferant | |
| observare. huic credo fertur. verum iam scibo magis. | 550 |