| V.iii | |
| Lysidamvs Máxumo ego ardeo flágitio néc quid agam meis rébus scio, | 937 |
| néc meam ut uxorem áspiciam cóntra oculis, ita dísperii; | |
| <óm>nia palam súnt probra, | |
| ómnibus modis óccidi miser. | 940 |
| * ita mánufesto faucíbus teneor | |
| * <nec> quibus modis purgem scio me meae uxori. | |
| * <at>que expálliatus súm miser, | |
| * <cla>ndestinae núptiae. | |
| * censeo | 945 |
| * mihi optumum est. | |
| * intro ad uxorem meam | |
| súfferamque eí meum térgum ob iniúriam. | |
| séd ecquis est quí homo munús velit fúngier | |
| pró me? quid núnc agam néscio, nisi ut ímprobos | 950 |
| famulos imiter ac domo fugiam. | |
| nam salus nulla est scapulis, si domum redeo. | |
| * nugas istic dicere licet. vapulo hercle ego invitus tamen | |
| etsi malum merui. | |
| hac dabo protinam <me> et fugiam. Chal. Heus, sta ílico, amátor. | 955 |
| Lys. Óccidi, revocór: quasi non aúdiam, abíbo. | 956-962 |