| Non sum nescius debuisse me post istas Auiti litteras | 95.1 |
| perorare. quem enim laudatorem locupletiorem, quem | |
| testem uitae meae sanctiorem producam, quem denique | |
| aduocatum facundiorem? multos in uita mea Romani | |
| nominis disertos uiros sedulo cognoui, sed sum [m]aeque | 5 |
| neminem ammiratus. nemo est hodie, quantum mea opinio | |
| fert, alicuius in eloquentia laudis et spei, quin Auitus | |
| esse longe malit, si cu<m> eo se remota inuidia uelit con- | |
| ferre; quippe omnes fandi uirtutes paene diuersae in illo | |
| uiro congruunt. quamcumque ora<tio>nem struxerit Auitus, | 10 |
| ita illa erit undique sui perfecte absoluta, ut in illa | |
| neque Cato grauitatem requirat neque Laelius lenitatem | |
| nec Gracchus impetum nec Caesar calorem nec <H>ortensius | |
| distributionem nec Caluus argutias nec parsimoniam | |
| Salustius nec opulentiam Cicero: prorsus, inquam, ne | 15 |
| omnis persequar, si Auitum audias, neque additum quic- | |
| quam uelis neque detractum neque autem aliquid commu- | |
| tatum. |