Apuleius Madaurensis, Metamorphoses 12.1

Ac ne ceteros longius persequar, ex hoc	12.1
ferme daemonum numero poetae solent haud-
quaquam procul a ueritate osores et amatores
quorundam hominum deos fingere: hos prosperare
et euehere, illos contra aduersari et adfligere; igitur	5
et misereri et indignari et angi et laetari omnemque
humani animi faciem pati, simili motu cordis et
salo mentis ad omnes cogitationum aestus fluctuare,
quae omnes turbelae tempestatesque procul a
deorum caelestium tranquillitate exulant. Cuncti	10
enim caelites semper eodem statu mentis aeterna
aequabilitate potiuntur, qui numquam illis nec
ad dolorem uersus nec ad uoluptatem finibus
suis pellitur nec quoquam a sua perpetua secta
ad quempiam subitum habitum demouetur nec	15
alterius ui—nam nihil est deo potentius—neque
suapte natura—nam nihil est deo perfectius.
Porro autem qui potest uideri perfectus fuisse,
qui a priore statu ad alium rectiorem statum
migrat, cum praesertim nemo sponte capessat	20
noua, nisi quem paenituit priorum? Non potest
enim subsequi illa mutata ratio sine praecedentium
infirmatione. Quapropter debet deus nullam perpeti
uel odii uel amoris temporalem perfunctionem et
idcirco nec indignatione nec misericordia contingi,	25
nullo angore contrahi, nulla alacritate gestire, sed
ab omnibus animi passionibus liber nec dolere
umquam nec aliquando laetari nec aliquid repen-
tinum uelle uel nolle.