Apuleius Madaurensis, Metamorphoses 19.1

Quod autem incepta Socratis quaepiam	19.1
daemon ille ferme prohibitum ibat, numquam
adhortatum, quodam modo ratio praedicta est.
Enim Socrates, utpote uir adprime perfectus, ex
sese ad omnia congruentia sibi officia promptus,	5
nullo adhortatore umquam indigebat, at uero
prohibitore nonnumquam, si quibus forte conatibus
eius periculum suberat, ut monitus praecaueret,
omitteret coepta inpraesentiarum, quae tutius uel
postea capesseret uel alia uia adoreretur.	10
In huiuscemodi rebus [dixit] uocem quampiam
diuinitus exortam dicebat audire—ita enim
apud Platonem—, ne quisquam arbitretur omina
eum uulgo loquentium captitasse. Quippe etiam
semotis arbitris uno cum Phaedro extra pomerium	15
sub quodam arboris opaco umbraculo signum illud
adnuntium sensit, ne prius transcenderet Ilissi
amnis modicum fluentum, quam increpitu[m]
indignatum Amorem recinendo placasset. Cum
praeterea, si omina obseruitaret, aliquando eorum	20
nonnulla etiam hortamenta haberet, ut uidemus
plerisque usu euenire, qui nimia ominum super-
stitione non suopte corde sed alterius uerbo
reguntur ac per angiporta reptantes consilia ex
alienis uocibus conligunt et, ut ita dixerim, non	25
animo sed auribus cogitant.