Marcus Tullius Cicero, De Iure Civ. in Artem Redig. 34.1

Marcus Tullius Cicero, Pro Flacco 34.1

Betacode

Sed, quoniam de communi totius Asiae crimine est	34.1
dictum, adgrediar iam ad singulas civitates; ex quibus sit
sane nobis prima civitas Acmonensis. Citat praeco voce
maxima legatos Acmonensis. Procedit unus Asclepiades.
Prodeant <ceteri>. Etiamne praeconem mentiri coegisti?	5
Est enim, credo, is vir iste ut civitatis nomen sua auctori-
tate sustineat, damnatus turpissimis iudiciis domi, notatus
litteris publicis; cuius de probris, adulteriis ac stupris
exstant Acmonensium litterae, quas ego non solum propter
longitudinem sed etiam propter turpissimam obscenitatem	10
verborum praetereundas puto. Dixit publice data drachma-
rum ccvi. Dixit tantum, nihil ostendit, nihil protulit; sed
adiunxit, id quod certe, quoniam erat domesticum, docere
debuit, se privatim drachmarum ccvi dedisse. Quantum
sibi ablatum homo impudentissimus dicit, tantum numquam	15
est ausus ut haberet optare. Ab A. Sextilio dicit se	35.1
dedisse et a suis fratribus. Potuit dare Sextilius; nam
fratres quidem consortes sunt mendicitatis. Audiamus
igitur Sextilium; fratres denique ipsi prodeant; quam
volent impudenter mentiantur et, quod numquam habu-	5
erint, dedisse se dicant; tamen aliquid fortasse coram
producti dicent in quo reprehendantur. 'Non deduxi,'
inquit, 'Sextilium.' Cedo tabulas. 'Non deportavi.'
Fratres saltem exhibe. 'Non denuntiavi.' Quod ergo
unus Asclepiades fortuna egens, vita turpis, existimatione	10
damnatus impudentia atque audacia fretus sine tabulis,
sine auctore iecerit, id nos quasi crimen aut testi-
monium pertimescamus? Idem laudationem quam nos	36.1
ab Acmonensibus Flacco datam proferebamus falsam esse
dicebat. Cuius quidem laudationis iactura exoptanda nobis
fuit. Nam ut signum publicum inspexit praeclarus iste
auctor suae civitatis, solere suos civis ceterosque Graecos	5
ex tempore quod opus sit obsignare dixit. Tu vero tibi
habeto istam laudationem; nec enim Acmonensium testi-
monio Flacci vita et dignitas nititur. Das enim mihi quod
haec causa maxime postulat, nullam gravitatem, nullam
constantiam, nullum firmum in Graecis hominibus con-	10
silium, nullam denique esse testimoni fidem. Nisi vero
hactenus ista formula testimoni atque orationis tuae describi
ac distingui potest ut Flacco absenti aliquid civitates tri-
buisse dicantur, Laelio praesenti per se agenti vi legis, iure
accusationis, opibus praeterea suis terrenti ac minanti nihil	15
temporis causa scripsisse aut obsignasse videantur. Equi-	37.1
dem in minimis rebus saepe res magnas vidi, iudices,
deprehendi ac teneri, ut in hoc Asclepiade. Haec quae est
a nobis prolata laudatio obsignata erat creta illa Asiatica
quae fere est omnibus nota nobis, qua utuntur omnes non	5
modo in publicis sed etiam in privatis litteris quas cotidie
videmus mitti a publicanis, saepe uni cuique nostrum.
Neque enim testis ipse signo inspecto falsum nos proferre
dixit, sed levitatem totius Asiae protulit, de qua nos et
libenter et facile concedimus. Nostra igitur laudatio, quam	10
ille temporis causa nobis datam dicit, datam quidem con-
fitetur, consignata creta est; in illo autem testimonio quod
accusatori dicitur datum ceram esse vidimus. Hic ego,	38.1
iudices, si vos Acmonensium decretis, si ceterorum Phrygum
litteris permoveri putarem, vociferarer et quam maxime
possem contenderem, testarer publicanos, excitarem negotia-
tores, vestram etiam scientiam implorarem; cera depre-	5
hensa confiderem totius testimoni fictam audaciam manifesto
comprehensam atque oppressam teneri. Nunc vero non
insultabo vehementius nec volitabo in hoc insolentius neque
in istum nugatorem tamquam in aliquem testem invehar
neque in toto Acmonensium testimonio, sive hic confictum	10
est, ut apparet, sive missum domo est, ut dicitur, commo-
rabor. Etenim quibus ego laudationem istam remittam,
quoniam sunt, ut Asclepiades dicit, leves, horum testi-
monium non pertimescam.