En quibus familiis quam foedis, quam contaminatis, quam 13.1
turpibus datis hanc familiam, iudices. En quibus testibus
commoti, de quo homine, de quo genere, de quo nomine
sententias feratis, obliviscendum vobis putatis? Matrum in
liberos, virorum in uxores scelera cernitis, crudelitate mixtas 5
libidines videtis immanis; duorum maximorum criminum
auctores, quibus criminibus haec tota apud ignaros aut in-
vidos infamata causa est, omni facinore et flagitio deformatos
habetis.
  Num igitur in his criminibus, iudices, residet etiam aliqua 14.1
suspicio? non perpurgata sunt, non refutata, non fracta?
Qui igitur id factum est? Quia dedisti mihi, Triari, quod
diluerem, in quo argumentarer, de quo disputarem; quia
genus eius modi fuit criminum quod non totum penderet 5
ex teste, sed quod ponderaret iudex ipse per sese. Neque 15.1
vero, iudices, quicquam aliud in ignoto teste facere debemus
nisi ut argumento, coniectura, suspicione rerum ipsarum
vim naturamque quaeramus. Etenim testis non modo Afer
aut Sardus sane, si ita se isti malunt nominari, sed quivis 5
etiam elegantior ac religiosior impelli, deterreri, fingi, flecti
potest; dominus est ipse voluntatis suae, in quo est im-
punita men<tien>di licen<t>i<a>. Argumentum vero, quod quidem 16.1
est proprium rei—neque enim ullum aliud argumentum
vere vocari potest—rerum vox est, naturae vestigium, veri-
tatis nota; id qualecumque est, maneat immutabile necesse
est; non enim fingitur ab oratore, sed sumitur. Qua re, 5
in eo genere accusationis si vincerer, succumberem et
cederem; vincerer enim re, vincerer causa, vincerer veri-
tate. Agmen tu mihi inducas Sardorum et catervas et me 17.1
non criminibus urgere, sed Afrorum fremitu terrere conere?
Non potero equidem disputare, sed ad horum fidem et man-
suetudinem con<fug>ere, <a>d ius iu<randum iudicum, ad> populi
Romani <aeq>uitatem, qui hanc familiam in hac urbe principem 5
voluit esse, deorum immortalium numen implorare potero,
qui semper exstiterunt huic generi nominique fautores.