Equidem ut de me confitear, iudices, cum multae mihi 1.1.3.7
a C. Verre insidiae terra marique factae sint, quas partim
mea diligentia devitarim, partim amicorum studio officioque
reppulerim, numquam tamen neque tantum periculum mihi 10
adire visus sum neque tanto opere pertimui ut nunc in
ipso iudicio. Neque tantum me exspectatio accusationis 4.1
meae concursusque tantae multitudinis, quibus ego rebus
vehementissime perturbor, commovet quantum istius in-
sidiae nefariae, quas uno tempore mihi, vobis, M'. Glabrioni,
populo Romano, sociis, exteris nationibus, ordini, nomini 5
denique senatorio facere conatur; qui ita dictitat, iis esse
metuendum qui quod ipsis solis satis esset surripuissent,
se tantum eripuisse ut id multis satis esse possit; nihil esse
tam sanctum quod non violari, nihil tam munitum quod non
expugnari pecunia possit. Quodsi quam audax est ad 5.1
conandum tam esset obscurus in agendo, fortasse aliqua
in re nos aliquando fefellisset; verum hoc adhuc per-
commode cadit, quod cum incredibili eius audacia singu-
laris stultitia coniuncta est; nam ut apertus in corripiendis 5
pecuniis fuit, sic in spe corrumpendi iudici perspicua sua
consilia conatusque omnibus fecit. Semel ait se in vita
pertimuisse,—tum cum primum a me reus factus sit; quod,
cum e provincia recens esset, invidiaque et infamia non
recenti sed vetere ac diuturna flagraret, tum ad iudicium 10
corrumpendum tempus alienum offenderet. Itaque cum 6.1
ego diem inquirendi in Siciliam perexiguam postulavissem,
invenit iste qui sibi in Achaiam biduo breviorem diem
postularet; non ut is idem conficeret diligentia et industria
sua quod ego meo labore et vigiliis consecutus sum, 5
—etenim ille Achaicus inquisitor ne Brundisium quidem per-
venit, ego Siciliam totam quinquaginta diebus sic obii ut
omnium populorum privatorumque litteras iniuriasque co-
gnoscerem; ut perspicuum cuivis esse posset hominem ab
isto quaesitum esse non qui reum suum adduceret, sed qui 10
meum tempus obsideret.