Vbi eorum dolorem ex illius iniuriis non modo non 2.4.140.1
minorem sed prope maiorem quam Siculorum ceterorum
esse cognovi, tum meum animum in illos, tum mei consili
negotique totius suscepti causam rationemque proposui,
tum eos hortatus sum ut causae communi salutique ne 5
deessent, ut illam laudationem, quam se vi ac metu coactos
paucis illis diebus decresse dicebant, tollerent. Itaque,
iudices, Syracusani haec faciunt, istius clientes atque amici.
Primum mihi litteras publicas, quas in aerario sanctiore con-
ditas habebant, proferunt; in quibus ostendunt omnia quae 10
dixi ablata esse perscripta, et plura etiam quam ego potui
dicere; perscripta autem hoc modo: Quod ex aede Mi-
nervae hoc et illud abesset, quod ex aede Iovis, quod ex
aede Liberi—ut quisque iis rebus tuendis conservandisque
praefuerat, ita perscriptum erat—cum rationem e lege red- 15
derent et quae acceperant tradere deberent, petisse ut sibi,
quod eae res abessent, ignosceretur; itaque omnis liberatos
discessisse, et esse ignotum omnibus. Quas ego litteras
obsignandas publico signo deportandasque curavi.
  De laudatione autem ratio sic mihi reddita est. Primum, 141.1
cum a C. Verre litterae aliquanto ante adventum meum de
laudatione venissent, nihil esse decretum; deinde, cum
quidam ex illius amicis commonerent oportere decerni,
maximo clamore esse et convicio repudiatos; postea, cum 5
meus adventus adpropinquaret, imperasse eum qui summam
potestatem haberet ut decernerent; decretum ita esse ut
multo plus illi laudatio mali quam boni posset adferre. Id
adeo, iudices, ut mihi ab illis demonstratum est, sic vos ex
me cognoscite. 10
  Mos est Syracusis ut, si qua de re ad senatum referant, 142.1
dicat sententiam qui velit; nominatim nemo rogatur, et
tamen, ut quisque aetate et honore antecedit ita primus
solet sua sponte dicere, itaque a ceteris ei conceditur; sin
aliquando tacent omnes, tunc sortito coguntur dicere. Cum 5
hic mos esset, refertur ad senatum de laudatione Verris.
In quo primum, ut aliquid esset morae, multi interpellant;
de Sex. Peducaeo, qui de illa civitate totaque provincia
optime meritus esset, sese antea, cum audissent ei negotium
facessitum, cumque eum publice pro plurimis eius et 10
maximis meritis laudare cuperent, a C. Verre prohibitos
esse; iniquum esse, tametsi Peducaeus eorum laudatione
iam non uteretur, tamen non id prius decernere quod ali-
quando voluissent quam quod tum cogerentur. Conclamant 143.1
omnes et adprobant ita fieri oportere. Refertur de Peducaeo.
Vt quisque aetate et honore antecedebat, ita sententiam
dixit ex ordine. Id adeo ex ipso senatus consulto cogno-
scite; nam principum sententiae perscribi solent. Recita. 5
'Qvod verba facta svnt de Sex. Pedvcaeo.' Dicit qui
primi suaserint. Decernitur. Refertur deinde de Verre.
Dic, quaeso, quo modo? 'Qvod verba facta svnt de
C. Verre'—quid postea scriptum est?—'Cvm svrgeret
nemo neqve sententiam diceret'—quid est hoc?—'Sors 10
dvcitvr.' Quam ob rem? nemo erat voluntarius laudator
praeturae tuae, defensor periculorum, praesertim cum inire
a praetore gratiam posset? Nemo. Illi ipsi tui convivae,
consiliarii, conscii, socii verbum facere non audent. In
qua curia statua tua stabat et nuda fili, in ea nemo fuit, ne 15
quem nudus quidem filius nudata provincia commoveret.
Atque etiam hoc me docent, eius modi senatus consultum 144.1
fecisse laudatores ut omnes intellegere possent non lauda-
tionem sed potius inrisionem esse illam quae commone-
faceret istius turpem calamitosamque praeturam. Etenim
scriptum esse ita: qvod is virgis neminem cecidisset— 5
a quo cognostis nobilissimos homines atque innocentissimos
securi esse percussos; qvod vigilanter provinciam ad-
ministrasset—cuius omnis vigilias in stupris constat
adulteriisque esse consumptas; [cuius modi constat, hoc
vero scriptum esse, quod proferre non auderet reus, accu- 10
sator recitare non desineret] qvod praedones procvl ab
insvla Sicilia prohibvisset [Verres]—quos etiam intra
Syracusanam insulam recepisset.