| Haec magis per omnia febrium genera perpetua sunt: nunc | 3.5.1.1 |
| ad singulas earum species descendam. Igitur si semel tantum accessit, | |
| deinde desiit, eaque uel ex inguine uel ex lassitudine uel ex aestu | |
| aliaue re simili fuit, sic ut interior nulla causa metum fecerit, postero | |
| die, cum tempus accessionis ita transiit, ut nihil mouer<i>t, cibus dari | 5 |
| potest. At si ex alto calor uenit et grauitas uel capitis uel praecordio- | 2.1 |
| rum secuta est neque apparet quid corpus confuderit, quamuis unam | |
| accessionem secuta integritas est, tamen quia tertiana timeri potest, | |
| expectandus est dies tertius; et ubi accessionis tempus praeteriit, ci- | |
| bus dandus est, sed exiguus, quia quartana quoque timeri potest; et | 5 |
| die quarto demum, si corpus integrum est, eo cum fiducia utendum. | |
| Si uero postero tertioue aut quarto die secuta febris est, scire licet mor- | |
| bum esse. Sed tertianarum uel quartanarum, <quarum> et certus cir- | |
| cumitus est et finis in integritate et liberaliter quieta tempora sunt, ex- | |
| peditior ratio est; de quibus suo loco dicam. Nunc uero eas | 3.1 |
| explicabo, quae cotidie urgent. Igitur tertio quoque die cibus aegro com- | |
| modissime datur, ut alter febrem minuat, alter uiribus subueniat. Sed | |
| is dari debet, si cotidiana febris est, quae ex toto desinat, simul atque | |
| corpus integrum factum est: si quamuis non accessiones, febres tamen | 5 |
| iunguntur et cotidie quidem increscunt sed sine integritate tamen | |
| remittunt, cum corpus ita se habet, ut maior remissio non expectetur; | |
| si altero die grauior, <altero leuior> accessio est, post grauiorem. Fere | 4.1 |
| uero grauiorem accessionem leuior nox sequitur; quo fit, ut grauiorem | |
| accessionem nox quoque tristior antecedat. At si continuatur febris | |
| neque leuior umquam fit et dari cibum necesse est, quando dari de- | |
| beat, magna dissensio est. Quidam, quia fere remissius matutinum | 5 |
| tempus aegris est, tum putant dandum. Quod si respondet, non quia | |
| mane est, sed quia remissior aeger est, dari debet. Si uero ne tum qui- | 5.1 |
| dem ulla requies aegris est, hoc ipso peius id tempus est, quod, cum | |
| sua natura melius esse debeat, morbi uitio non est; simulque inse- | |
| quitur tempus meridianum, a quo cum omnis aeger fere peior fiat, | |
| timeri potest, ne ille magis etiam quam ex consuetudine urgeatur. | 5 |
| Igitur alii uespere tali aegro cibum dant: sed cum eo tempore fere pes- | |
| simi sint qui aegrotant, uerendum est, ne, si quid tunc mouerimus, fiat | |
| aliquid asperius. Ob haec ad mediam noctem decurro, id est, finito | 6.1 |
| iam grauissimo tempore eodemque longissime distante, secuturis uero | |
| antelucanis horis, quibus omnes fere maxime dormiunt, deinde ma- | |
| tutino tempore, quod natura sua leuissimum est. Si uero febres uagae | |
| sunt, quia uerendum est, ne cibum statim subsequantur, quandocum- | 5 |
| que quis ex accessione leuatus est, tunc debet adsumere. At si plures | 7.1 |
| accessiones eo<dem> die ueniunt, considerare oportet, paresne per | |
| omnia sint, quod uix fieri potest, an inpares. Si per omnia pares sunt, | |
| post eam potius accessionem cibus dari debet, quae non inter meridiem | |
| et uesperum desinit. Si inpares sunt, considerandum est, quo distent: | 5 |
| nam si grauior altera, altera leuior est, post grauiorem dari debet; si | |
| altera longior, altera breuior, post longiorem: si altera grauior, altera | |
| longior est, considerandum est, utra magis adfligat, illa ui, an haec | |
| tempore, et post eam dandum. Sed paene plurimum interest, quan- | 8.1 |
| tae qualesque inter eas remissiones sint: nam si post alteram febrem | |
| motio manet, post alteram integrum corpus est, integro corpore cibo | |
| tempus aptius est. Si semper febricula manet, sed alterum tamen | |
| longius tempus remissionis est, id potius eligendum est, adeo ut, ubi | 5 |
| accessiones continuantur, protinus inclinata priore dandus cibus sit. | |
| Etenim perpetuum est, ad quod omne consilium derigi potest, cibum | |
| quam maxime semper ab accessione futura reducere, et hoc saluo, | |
| dare quam integerrimo corpore. Quod non inter duas tantum sed etiam | 9.1 |
| inter plures accessiones seruabitur. Sed cum sit aptissimum tertio | |
| quoque die cibum dare, tamen si corpus infirmum est, cotidie dandus | |
| est; multoque magis, si continentes febres sine remissione sunt, quanto | |
| magis corpus adfligunt; aut si duae pluresue accessiones eodem die | 5 |
| ueniunt. Quae res efficit, ut et a primo die protinus cibus dari cotidie | |
| debeat, si protinus uenae conciderunt; et saepius eodem die, si inter | |
| plures accessiones subinde uis corpori deest. Illud tamen in his ser- | 10.1 |
| uandum est, ut post eas febres minus cibi detur, post quas, si per cor- | |
| pus liceret, omnino non daretur. Cum uero febris instet, incipiat, | |
| augeatur, consistat, decedat, deinde in decessione consistat aut finia- | |
| tur, scire licet optimum cibo tempus esse febre finita; deinde, cum de- | 5 |
| cessio eius consistit; tertium, si necesse est, quandocumque decedit: | |
| cetera omnia periculosa esse. Si tamen propter infirmitatem necessi- | |
| tas urget, satius esse consistente iam incremento febris aliquid offerre | |
| quam increscente, satius esse instante quam incipiente, cum eo tamen, | |
| ut nullo tempore is, qui deficit, non sit sustinendus. Neque Hercules | 11.1 |
| satis est ipsas tantum febres medicum intueri, sed etiam totius cor- | |
| poris habitum et ad eum d<e>rigere curationem, siue supersunt uires | |
| seu desunt seu quidam alii affectus interueniunt. Cum uero semper | |
| aegros securos agere conueniat, ut corpore tantum, non etiam animo | 5 |
| laborent, tum praecipue, ubi cibum sumpserunt. Itaque si qua sunt, | |
| quae exasperatura eorum animos sunt, optimum est ea, dum aegro- | |
| tant, eorum notitiae subtrahere: si id fieri non potest, sustinere ta- | |
| men post cibum usque somni tempus, et cum experrecti sunt, tum ex- | |
| ponere. | 10 |