| II | |
| Quae virtus et quanta, boni, sit vivere parvo | 2.2.1 |
| —nec meus hic sermo est, sed quae praecepit Ofellus | |
| rusticus, abnormis sapiens crassaque Minerva—, | |
| discite non inter lances mensasque nitentis, | |
| cum stupet insanis acies fulgoribus et cum | 5 |
| adclinis falsis animus meliora recusat, | |
| verum hic inpransi mecum disquirite. cur hoc? | |
| dicam, si potero. male verum examinat omnis | |
| corruptus iudex. leporem sectatus equove | |
| lassus ab indomito vel, si Romana fatigat | 10 |
| militia adsuetum graecari—seu pila velox | |
| molliter austerum studio fallente laborem, | |
| seu te discus agit, pete cedentem aera disco: | |
| cum labor extuderit fastidia, siccus, inanis | |
| sperne cibum vilem; nisi Hymettia mella Falerno | 15 |
| ne biberis diluta. foris est promus, et atrum | |
| defendens piscis hiemat mare: cum sale panis | |
| latrantem stomachum bene leniet. unde putas aut | |
| qui partum? non in caro nidore voluptas | |
| summa, sed in te ipso est. tu pulmentaria quaere | 20 |
| sudando: pinguem vitiis albumque neque ostrea | |
| nec scarus aut poterit peregrina iuvare lagois. | |
| vix tamen eripiam, posito pavone velis quin | |
| hoc potius quam gallina tergere palatum, | |
| corruptus vanis rerum, quia veneat auro | 25 |
| rara avis et picta pandat spectacula cauda: | |
| tamquam ad rem attineat quidquam. num vesceris ista, | |
| quam laudas, pluma? cocto num adest honor idem? | |
| carne tamen quamvis distat nil, hac magis illam | |
| inparibus formis deceptum te petere esto: | 30 |
| unde datum sentis, lupus hic Tiberinus an alto | |
| captus hiet? pontisne inter iactatus an amnis | |
| ostia sub Tusci? laudas, insane, trilibrem | |
| mullum, in singula quem minuas pulmenta necesse est. | |
| ducit te species, video: quo pertinet ergo | 35 |
| proceros odisse lupos? quia scilicet illis | |
| maiorem natura modum dedit, his breve pondus: | |
| ieiunus raro stomachus volgaria temnit. | |
| 'porrectum magno magnum spectare catino | |
| vellem' ait Harpyiis gula digna rapacibus. at vos | 40 |
| praesentes, Austri, coquite horum obsonia. quamquam | |
| putet aper rhombusque recens, mala copia quando | |
| aegrum sollicitat stomachum, cum rapula plenus | |
| atque acidas mavolt inulas. necdum omnis abacta | |
| pauperies epulis regum: nam vilibus ovis | 45 |
| nigrisque est oleis hodie locus. haud ita pridem | |
| Galloni praeconis erat acipensere mensa | |
| infamis. quid? tunc rhombos minus aequor alebat? | |
| tutus erat rhombus tutoque ciconia nido, | |
| donec vos auctor docuit praetorius. ergo | 50 |
| siquis nunc mergos suavis edixerit assos, | |
| parebit pravi docilis Romana iuventus. | |
| sordidus a tenui victu distabit Ofello | |
| iudice: nam frustra vitium vitaveris illud, | |
| si te alio pravum detorseris. Avidienus, | 55 |
| cui Canis ex vero dictum cognomen adhaeret, | |
| quinquennis oleas est et silvestria corna | |
| ac nisi mutatum parcit defundere vinum et | |
| cuius odorem olei nequeas perferre, licebit | |
| ille repotia, natalis aliosve dierum | 60 |
| festos albatus celebret, cornu ipse bilibri | |
| caulibus instillat, veteris non parcus aceti. | |
| quali igitur victu sapiens utetur et horum | |
| utrum imitabitur? hac urget lupus, hac canis, aiunt. | |
| mundus erit, qua non offendat sordibus atque | 65 |
| in neutram partem cultus miser. hic neque servis, | |
| Albuci senis exemplo, dum munia didit, | |
| saevus erit, nec sic ut simplex Naevius unctam | |
| convivis praebebit aquam: vitium hoc quoque magnum. | |
| accipe nunc, victus tenuis quae quantaque secum | 70 |
| adferat. in primis valeas bene; nam variae res | |
| ut noceant homini credas, memor illius escae, | |
| quae simplex olim tibi sederit. at simul assis | |
| miscueris elixa, simul conchylia turdis, | |
| dulcia se in bilem vertent stomachoque tumultum | 75 |
| lenta feret pitvita. vides, ut pallidus omnis | |
| cena desurgat dubia? quin corpus onustum | |
| hesternis vitiis animum quoque praegravat una | |
| atque adfigit humo divinae particulam aurae. | |
| alter ubi dicto citius curata sopori | 80 |
| membra dedit, vegetus praescripta ad munia surgit. | |
| hic tamen ad melius poterit transcurrere quondam, | |
| sive diem festum rediens advexerit annus, | |
| seu recreare volet tenuatum corpus, ubique | |
| accedent anni, tractari mollius aetas | 85 |
| imbecilla volet: tibi quidnam accedet ad istam | |
| quam puer et validus praesumis mollitiem, seu | |
| dura valetudo inciderit seu tarda senectus? | |
| rancidum aprum antiqui laudabant, non quia nasus | |
| illis nullus erat, sed, credo, hac mente, quod hospes | 90 |
| tardius adveniens vitiatum commodius quam | |
| integrum edax dominus consumeret. hos utinam inter | |
| heroas natum tellus me prima tulisset. | |
| das aliquid famae, quae carmine gratior aurem | |
| occupet humanam? grandes rhombi patinaeque | 95 |
| grande ferunt una cum damno dedecus. adde | |
| iratum patruum, vicinos, te tibi iniquum | |
| et frustra mortis cupidum, cum deerit egenti | |
| as, laquei pretium. 'iure' inquit 'Trausius istis | |
| iurgatur verbis: ego vectigalia magna | 100 |
| divitiasque habeo tribus amplas regibus.' ergo, | |
| quod superat non est melius quo insumere possis? | |
| cur eget indignus quisquam te divite? quare | |
| templa ruunt antiqua deum? cur, inprobe, carae | |
| non aliquid patriae tanto emetiris acervo? | 105 |
| uni nimirum recte tibi semper erunt res, | |
| o magnus posthac inimicis risus. uterne | |
| ad casus dubios fidet sibi certius? hic qui | |
| pluribus adsuerit mentem corpusque superbum, | |
| an qui contentus parvo metuensque futuri | 110 |
| in pace, ut sapiens, aptarit idonea bello? | |
| quo magis his credas, puer hunc ego parvus Ofellum | |
| integris opibus novi non latius usum | |
| quam nunc accisis. videas metato in agello | |
| cum pecore et gnatis fortem mercede colonum | 115 |
| 'non ego' narrantem 'temere edi luce profesta | |
| quicquam praeter holus fumosae cum pede pernae. | |
| ac mihi seu longum post tempus venerat hospes | |
| sive operum vacuo gratus conviva per imbrem | |
| vicinus, bene erat non piscibus urbe petitis, | 120 |
| sed pullo atque haedo; tum pensilis uva secundas | |
| et nux ornabat mensas cum duplice ficu. | |
| post hoc ludus erat culpa potare magistra | |
| ac venerata Ceres, ita culmo surgeret alto, | |
| explicuit vino contractae seria frontis. | 125 |
| saeviat atque novos moveat Fortuna tumultus: | |
| quantum hinc inminuet? quanto aut ego parcius aut vos, | |
| o pueri, nituistis, ut huc novus incola venit? | |
| nam propriae telluris erum natura nec illum | |
| nec me nec quemquam statuit: nos expulit ille, | 130 |
| illum aut nequities aut vafri inscitia iuris, | |
| postremum expellet certe vivacior heres. | |
| nunc ager Umbreni sub nomine, nuper Ofelli | |
| dictus, erit nulli proprius, sed cedet in usum | |
| nunc mihi, nunc alii. quocirca vivite fortes | 135 |
| fortiaque adversis opponite pectora rebus.' |