V
O mihi post nullos umquam memorande sodales, 1.5.1
  et cui praecipue sors mea visa sua est,
attonitum qui me, memini, carissime, primus
  ausus es adloquio sustinuisse tuo,
qui mihi consilium vivendi mite dedisti, 5
  cum foret in misero pectore mortis amor:
scis bene, cui dicam, positis pro nomine signis,
  officium nec te fallit, amice, meum.
haec mihi semper erunt imis infixa medullis,
  perpetuusque animae debitor huius ero: 10
spiritus in vacuas prius hic evanidus auras
  ibit, et in tepido deseret ossa rogo,
quam subeant animo meritorum oblivia nostro,
  et longa pietas excidat ista die.
di tibi sint faciles, et opis nullius egentem 15
  fortunam praestent dissimilemque meae.
si tamen haec navis vento ferretur amico,
  ignoraretur forsitan ista fides.
Thesea Pirithous non tam sensisset amicum,
  si non infernas vivus adisset aquas. 20
ut foret exemplum veri Phoceus amoris,
  fecerunt Furiae, tristis Oresta, tuae.
si non Euryalus Rutulos cecidisset in hostes,
  Hyrtacidae Nisi gloria nulla foret.
scilicet ut fulvum spectatur in ignibus aurum, 25
  tempore sic duro est inspicienda fides.
dum iuvat et vultu ridet Fortuna sereno,
  indelibatas cuncta sequuntur opes:
at simul intonuit, fugiunt, nec noscitur ulli,
  agminibus comitum qui modo cinctus erat. 30
atque haec, exemplis quondam collecta priorum,
  nunc mihi sunt propriis cognita vera malis.
vix duo tresve mihi de tot superestis amici:
  cetera Fortunae, non mea turba fuit.
quo magis, o pauci, rebus succurrite lassis, 35
  et date naufragio litora tuta meo,
neve metu falso nimium trepidate, timentes,
  hac offendatur ne pietate deus!
saepe fidem adversis etiam laudavit in armis,
  inque suis amat hanc Caesar, in hoste probat. 40
causa mea est melior, qui non contraria fovi
  arma, sed hanc merui simplicitate fugam.
invigiles igitur nostris pro casibus, oro,
  deminui siqua numinis ira potest.
scire meos casus siquis desiderat omnes, 45
  plus, quam quod fieri res sinit, ille petit.
tot mala sum passus, quot in aethere sidera lucent
  parvaque quot siccus corpora pulvis habet;
multaque credibili tulimus maiora ratamque,
  quamvis acciderint, non habitura fidem. 50
pars etiam quaedam mecum moriatur oportet,
  meque velim possit dissimulante tegi.
si vox infragilis, pectus mihi firmius aere,
  pluraque cum linguis pluribus ora forent,
non tamen idcirco complecterer omnia verbis, 55
  materia vires exsuperante meas.
pro duce Neritio docti mala nostra poetae
  scribite: Neritio nam mala plura tuli.
ille brevi spatio multis erravit in annis
  inter Dulichias Iliacasque domos: 60
nos freta sideribus totis distantia mensos
  detulit in Geticos Caesaris ira sinus.
ille habuit fidamque manum sociosque fideles:
  me profugum comites deseruere mei.
ille suam laetus patriam victorque petebat: 65
  a patria fugi victus et exul ego.
nec mihi Dulichium domus est Ithaceve Sameve,
  poena quibus non est grandis abesse locis,
sed quae de septem totum circumspicit orbem
  montibus, imperii Roma deumque locus. 70
illi corpus erat durum patiensque laborum:
  invalidae vires ingenuaeque mihi.
ille erat adsidue saevis agitatus in armis:
  adsuetus studiis mollibus ipse fui.
me deus oppressit, nullo mala nostra levante: 75
  bellatrix illi diva ferebat opem.
cumque minor Iove sit tumidis qui regnat in undis,
  illum Neptuni, me Iovis ira premit.
adde, quod illius pars maxima ficta laborum:
  ponitur in nostris fabula nulla malis. 80
denique quaesitos tetigit tamen ille Penates,
  quaeque diu petiit, contigit arva tamen:
at mihi perpetuo patria tellure carendum est,
  ni fuerit laesi mollior ira dei.