| LIBER TERTIVS | |
| VXORI | |
| Aequor Iasonio pulsatum remige primum | 3.1.1 |
| quaeque nec hoste fero nec niue, terra, cares, | |
| ecquod erit tempus quo uos ego Naso relinquam, | |
| in minus hostili iussus abesse loco? | |
| An mihi barbaria uiuendum semper in ista | 5 |
| inque Tomitana condar oportet humo? | |
| Pace tua, si pax ulla est tua, Pontica tellus, | |
| finitimus rapido quam terit hostis equo, | |
| pace tua dixisse uelim: 'Tu pessima duro | |
| pars es in exilio, tu mala nostra grauas. | 10 |
| Tu neque uer sentis cinctum florente corona, | |
| tu neque messorum corpora nuda uides, | |
| nec tibi pampineas autumnus porrigit uuas, | |
| cuncta sed inmodicum tempora frigus habent. | |
| Tu glacie freta uincta tenes, et in aequore piscis | 15 |
| inclusus tecta saepe natauit aqua. | |
| Nec tibi sunt fontes, laticis nisi paene marini, | |
| qui potus dubium sistat alatne sitim. | |
| Rara, neque haec felix, in apertis eminet aruis | |
| arbor et in terra est altera forma maris. | 20 |
| Non auis obloquitur, nisi siluis si qua remota | |
| aequoreas rauco gutture potat aquas. | |
| Tristia per uacuos horrent absinthia campos | |
| conueniensque suo messis amara loco. | |
| Adde metus et quod murus pulsatur ab hoste | 25 |
| tinctaque mortifera tabe sagitta madet, | |
| quod procul haec regio est et ab omni deuia cursu | |
| nec pede quo quisquam nec rate tutus eat. | |
| Non igitur mirum finem quaerentibus horum | |
| altera si nobis usque rogatur humus. | 30 |
| Te magis est mirum non hoc euincere, coniunx, | |
| inque meis lacrimas posse tenere malis. | |
| Quid facias quaeris? Quaeras hoc scilicet ipsum, | |
| inuenies, uere si reperire uoles. | |
| Velle parum est: cupias ut re potiaris oportet | 35 |
| et faciat somnos haec tibi cura breues. | |
| Velle reor multos: quis enim mihi tam sit iniquus | |
| optet ut exilium pace carere meum? | |
| Pectore te toto cunctisque incumbere neruis | |
| et niti pro me nocte dieque decet. | 40 |
| Vtque iuuent alii, tu debes uincere amicos | |
| uxor et ad partis prima uenire tuas. | |
| Magna tibi inposita est nostris persona libellis: | |
| coniugis exemplum diceris esse bonae. | |
| Hanc caue degeneres, ut sint praeconia nostra | 45 |
| uera; uide Famae quod tuearis opus. | |
| Vt nihil ipse querar, tacito me Fama queretur, | |
| quae debet fuerit ni tibi cura mei. | |
| Exposuit memet populo Fortuna uidendum | |
| et plus notitiae quam fuit ante dedit. | 50 |
| Notior est factus Capaneus a fulminis ictu, | |
| notus humo mersis Amphiaraus equis. | |
| Si minus errasset, notus minus esset Vlixes, | |
| magna Philoctetae uulnere fama suo est. | |
| Si locus est aliquis tanta inter nomina paruis, | 55 |
| nos quoque conspicuos nostra ruina facit. | |
| Nec te nesciri patitur mea pagina, qua non | |
| inferius Coa Bittide nomen habes. | |
| Quicquid ages igitur, scena spectabere magna | |
| et pia non paucis testibus uxor eris. | 60 |
| Crede mihi, quotiens laudaris carmine nostro, | |
| qui legit has laudes, an mereare rogat. | |
| Vtque fauere reor plures uirtutibus istis, | |
| sic tua non paucae carpere facta uolent. | |
| Quarum tu praesta ne liuor dicere possit: | 65 |
| "Haec est pro miseri lenta salute uiri". | |
| Cumque ego deficiam nec possim ducere currum, | |
| fac tu sustineas debile sola iugum. | |
| Ad medicum specto uenis fugientibus aeger: | |
| ultima pars animae dum mihi restat, ades, | 70 |
| quodque ego praestarem, si te magis ipse ualerem, | |
| id mihi, cum ualeas fortius ipsa, refer. | |
| Exigit hoc socialis amor foedusque maritum. | |
| Moribus hoc, coniunx, exigis ipsa tuis. | |
| Hoc domui debes de qua censeris, ut illam | 75 |
| non magis officiis quam probitate colas. | |
| Cuncta licet facias, nisi eris laudabilis uxor, | |
| non poterit credi Marcia culta tibi. | |
| Nec sumus indigni nec, si uis uera fateri, | |
| debetur meritis gratia nulla meis. | 80 |
| Redditur illa quidem grandi cum fenore nobis | |
| nec te, si cupiat, laedere rumor habet, | |
| sed tamen hoc factis adiunge prioribus unum, | |
| pro nostris ut sis ambitiosa malis, | |
| Vt minus infesta iaceam regione labora, | 85 |
| clauda nec officii pars erit ulla tui. | |
| Magna peto, sed non tamen inuidiosa roganti, | |
| utque ea non teneas, tuta repulsa tua est. | |
| Nec mihi suscense, totiens si carmine nostro | |
| quod facis ut facias teque imitere rogo. | 90 |
| Fortibus adsueuit tubicen prodesse suoque | |
| dux bene pugnantis incitat ore uiros. | |
| Nota tua est probitas testataque tempus in omne: | |
| sit uirtus etiam non probitate minor. | |
| Nec tibi Amazonia est pro me sumenda securis | 95 |
| aut excisa leui pelta gerenda manu. | |
| Numen adorandum est, non ut mihi fiat amicum, | |
| sed sit ut iratum quam fuit ante minus. | |
| Gratia si nulla est, lacrimae tibi gratia fient: | |
| hac potes aut nulla parte mouere deos. | 100 |
| Quae tibi ne desint, bene per mala nostra cauetur | |
| meque uiro flendi copia diues adest; | |
| utque meae res sunt, omni, puto, tempore flebis: | |
| has fortuna tibi nostra ministrat opes. | |
| Si mea mors redimenda tua, quod abominor, esset, | 105 |
| Admeti coniunx quam sequereris erat. | |
| Aemula Penelopes fieres, si fraude pudica | |
| instantis uelles fallere nupta procos. | |
| Si comes extincti manes sequerere mariti, | |
| esset dux facti Laudamia tui. | 110 |
| Iphias ante oculos tibi erat ponenda uolenti | |
| corpus in accensos mittere forte rogos. | |
| Morte nihil opus est, nihil Icariotide tela: | |
| Caesaris est coniunx ore precanda tuo | |
| quae praestat uirtute sua, ne prisca uetustas | 115 |
| laude pudicitiae saecula nostra premat, | |
| quae Veneris formam, mores Iunonis habendo | |
| sola est caelesti digna reperta toro. | |
| Quid trepidas et adire times? Non inpia Progne | |
| filiaue Aeetae uoce mouenda tua est, | 120 |
| nec nurus Aegypti, nec saeua Agamemnonis uxor, | |
| Scyllaque quae Siculas inguine terret aquas, | |
| Telegoniue parens uertendis nata figuris | |
| nexaque nodosas angue Medusa comas, | |
| femina sed princeps, in qua Fortuna uidere | 125 |
| se probat et caecae crimina falsa tulit, | |
| qua nihil in terris ad finem solis ab ortu | |
| clarius excepto Caesare mundus habet. | |
| Eligito tempus captatum saepe rogandi, | |
| exeat aduersa ne tua nauis aqua. | 130 |
| Non semper sacras reddunt oracula sortis | |
| ipsaque non omni tempore fana patent. | |
| Cum status Vrbis erit qualem nunc auguror esse, | |
| et nullus populi contrahet ora dolor, | |
| cum domus Augusti Capitoli more colenda | 135 |
| laeta, quod est et sit, plenaque pacis erit, | |
| tum tibi di faciant adeundi copia fiat, | |
| profectura aliquid tum tua uerba putes. | |
| Si quid aget maius, differ tua coepta caueque | |
| spem festinando praecipitare meam. | 140 |
| Nec rursus iubeo, dum sit uacuissima, quaeras: | |
| corporis ad curam uix uacat illa sui. | |
| Omnia . . . . . . . . . . . . . . . | |
| per rerum turbam tu quoque oportet eas. | |
| Cum tibi contigerit uultum Iunonis adire, | 145 |
| fac sis personae quam tueare memor. | |
| Nec factum defende meum: mala causa silenda est. | |
| Nil nisi sollicitae sint tua uerba preces. | |
| Tum lacrimis demenda mora est submissaque terra | |
| ad non mortalis brachia tende pedes. | 150 |
| Tum pete nil aliud saeuo nisi ab hoste recedam: | |
| hostem Fortunam sit satis esse mihi. | |
| Plura quidem subeunt, sed sunt turbata timore; | |
| haec quoque uix poteris uoce tremente loqui. | |
| Suspicor hoc damno fore non tibi: sentiet illa | 155 |
| te maiestatem pertimuisse suam. | |
| Nec tua si fletu scindentur uerba, nocebit: | |
| interdum lacrimae pondera uocis habent. | |
| Lux etiam coeptis facito bona talibus adsit | |
| horaque conueniens auspiciumque fauens, | 160 |
| sed prius inposito sanctis altaribus igni | |
| tura fer ad magnos uinaque pura deos, | |
| e quibus ante omnes Augustum numen adora | |
| progeniemque piam participemque tori. | |
| Sint utinam mites solito tibi more tuasque | 165 |
| non duris lacrimas uultibus aspiciant! |